romans eric pijnaken

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

De Vier Hoekpunten Van De Aarde

De Vier Hoekpunten Van De Aarde

Tijdens een geweldig noodweer komt een engel, Lunas, uit de hemel gevallen, gadegeslagen door Dwarf uit het onderaardse rijk. Deze ontfermt zich over hem. Als hij van zijn missie hoort, een mens van de verstarrende vermaterialisering van de aarde te redden, besluit hij hem daarbij te helpen. Op hun reis moeten ze vele gevaren overwinnen. De debuutroman van Eric Pijnaken is opgebouwd in "tableaus". Deze zijn als werkelijke schilderijen of striptekeningen, en rijgen zich als een film aaneen. Een ongekend procédé. Het klassieke thema van de strijd van goed en kwaad is in dit boek op unieke wijze weergegeven: de Archonten die overwegend aan de macht zijn worden bestreden door de Ecochonten, die besluiten het tweetal Lunas en Dwarf bij te staan. De geschiedenis plaatst zich middenin onze moderne tijd waarin talloze dreigingen op de mensheid afkomen, veroorzaakt door de mensen zelf. De kritieken valt het beeldend karakter op, en zij vermelden dat het boek inderdaad leest als een film.

A-7: Trioloog voor de 21e Eeuw

A-7: Trioloog voor de 21e Eeuw

Een nieuw genre roman, die je mozaïek-roman zou kunnen noemen. Het verhaal bestaat uit puzzelstukjes, die wonderwel inelkaar passen, en een kleurig mozaïek vormen. Het gaat over mensenlijke ontmoeting, wanhoop, liefde en eenzaamheid. Landschappen uit het Zuidfranse leven, het gebied waar schrijver Eric Pijnaken woont. Het hoofdgedeelte gaat over de A-7: de "autoroute du soleil". Kan je daar onder wonen? Nee toch. En als het niettemin gebeurt? Een identiteitsvraag? De aanduiding "trioloog" in de titel is een uitvinding van de schrijver. Hij wil er mee aanduiden dat in een dialoog feitelijk altijd sprake is van een dualisme, een onverzoenlijkheid van standpunten en opvattingen. De trioloog beoogt daarboven uit te stijgen, en een heelheid te zijn in ontmoetingen, begroetingen, ontdekkingen, ontmaskeringen, waarnemeingen... Dit loopt als een rode draad door dit boekje, het tweede van Eric Pijnaken.

Online bestellen via De Boekenhof

Online bestellen via De Boekenhof

Makkelijk de boeken van Eric Pijnaken online bestellen bij De Boekenhof. Klik op onderstaande link voor het formulier.

ISBN-nummers prijzen en verkrijgbaarheid

Het ISBN-nummer van De Vier Hoekpunten Van De Aarde is: 908094761X. De verkoopprijs: 18 Euro. A-7: Trioloog voor de 21e Eeuw ISBN: 9080947628 Prijs: 15 Euro. A-7 is te bestellen bij de boekhandel. Dat is bij De Vier Hoekpunten (nog) niet het geval. Het boek kan rechtstreeks, portovrij, worden besteld bij uitgeverij EPU. Op voorraad is het bij: De Haagse Boekhandel, Frederikstraat 24, Den Haag, De Zaailing, Ruysdaelstraat 21, Amsterdam; Brugse Boekhandel Koen de Meester, Dyver 2, Brugge, België.

Uitgeverij EPU

Uitgeverij EPU

Uitgeverij EPU is de eenmans uitgeverij van Eric Pijnaken, in het Franse bergdorpje Juvinas (Cévennes). Het adres is: Les Gayots, 07600 Juvinas, Frankrijk.

Eric Pijnaken

Eric Pijnaken

De boeken De Vier Hoekpunten Van De Aarde en vervolgens A-7: Trioloog voor de 21e Eeuw zijn geschreven door Eric Pijnaken. Hij was redakteur van literaire tijdschriften zoals Yang, Kentering, Tydskrif vir Letterkunde, Barbarber, medewerker beeldende kunst bij Elseviers Magazine, Accent, De Nederlandse Courant voor Canada, hoofdredakteur van weekbladen in de voedingsbranche, sociaal-economisch redakteur en commentator van het Algemeen Dagblad. Van jongs af aan bestudeerde hij oosterse filosofie, het christendom (vooral het Nieuwe Testament en apocryphe evangeliën). De natuur, vriendschappen, ontmoetingen met medemensen, en zijn studiemateriaal, vormen voor hem grote inspiratiebronnen.

Recensie

Recensie

De vier hoekpunten van de aarde. Heeft Eric Pijnaken te hoog gegrepen met een apocalyptisch thema in slechts 180 bladzijden?Waar andere schrijvers bij een dergelijk thema kiezen voor een zeer uitgebreide uitdieping van werelden en personages, blijft Eric behoorlijk dicht bij de kern. Voor een deel werkt dit positief, voor een ander deel mis ik een uitdieping van situaties en personages die er voor mijn gevoel meer toe doen dan ze nu in het boek naar voren komen (de veerman en Lauïa bijvoorbeeld). Van mij had het boek wat dikker mogen zijn en vaker van het beeldende karakter af mogen wijken. Hetgeen niet wegneemt dat het een spannende roman is, die ik iedereen aan kan raden te lezen. Over de inhoud wil ik niet meer verklappen dan dat het een reis door verschillende werelden op aarde is met ieder zijn eigen normen en waarden. Een boek waar men veel kan herkennen van de huidige maatschappij. Leidt onze huidige maatschappij naar het aardse bestaan in het boek van Eric Pijnaken? Het boek laat bij mij een gevoel achter dat er veel meer inzit dan ik er zo uit kan halen. Ik denk dat als je de door de schrijver genoemde onderwerpen van zijn interesse uitdiept, je heel veel terug zult vinden in dit boek. Dus toch een inspirerend boek en zeker een boek om in een later stadium van persoonlijke ontwikkeling nog eens terug te lezen." Pegasus Boekendetective

Recensie A-7: Trioloog

Trioloog...in de Van Dale zul je het woord (nog) niet terugvinden. Het is een nieuw woord waar de schrijver ons, lezers mee verrast. In de trioloog wordt de dialoog vernietigd door een derde, die zich daarbij zelf vernietigt. Snap je het ? Eerlijk gezegd snapte ik er in het begin van het boek geen jota van. Maar hoe meer ik vorderde in het verhaal, neen dat is geen goed woord, in de fragmenten, hoe meer ik begreep waar Eric Pijnaken naar toe wilde. Dit dunne boekje (nog dunner dan 'De Vier Hoekpunten van de Aarde') bevat korte stukjes, fragmenten eigenlijk, of je zou het zelfs sprookjes kunnen noemen, die op het eerste gezicht niks met elkaar te maken hebben, maar die op het laatste als puzzelstukjes in elkaar vallen. Het hoofdfragment (over de man die een hol bouwt onder de autoweg) heb ik met verwondering gelezen. Het was hetzelfde als kijken naar een surrealistisch schilderij. Heel knap gebracht ! Maar waar gaat het dan allemaal over zul je denken. Over lotsbestemming, overwinnen van tegenstellingen, over het zich verzoenen met de dood, over geluk en ongeluk, kortom over het leven zelf. Tevens is het een aanklacht tegen de maatschappij, zoals ze geëvolueerd is in het begin van deze eenentwintigste eeuw, vol van massaconsumptie, egoïsme en individualisme. Uit de schrijfsels van Eric Pijnaken blijkt duidelijk dat hij diep met het leven verbonden is, kort bij de natuur leeft en rouwt om de aarde die onherroepelijk op haar ondergang afstevent. Hij is erg geïnspireerd door het spirituele, door Tao en Kamaloka (als je net zoals ik wil weten wat dat precies is, klik dan even op onderstaande links) en door de Bijbel. Dit boek heeft mij aangenaam verrast, zelfs al heb ik niet alles begrepen zoals Eric het zal bedoeld hebben. Het is een boekje dat aanzet tot nadenken en bezinning.

A-7 op andere sites

Ha: Kiss of Life

Ha: Kiss of Life

In voorbereiding is een meditatieve roman onder de titel HA: Kiss of Life, die vermoedelijk in de loop van 2008 verschijnt. Het wordt de eerste "dikke" roman van Eric Pijnaken. ================================ De eerste pagina's van HA _________________________________________ Het jongetje Ha zat helemaal bloot in het vetrek. Althans, dat dacht het. Vier muren, een vloer, een plafond. In de muur waar hij naar keek, was een tamelijk groot raam, verdeeld in vier vakken. Links en rechts waren de muren wit en kaal. Achter zich wist hij de deur. Het plafond was wit. De vloer was van smalle lichtbruin gebeitste planken. De kruk waar hij op zat, was het enige meubilair. Ha vroeg met een vlakke stem: « Waarom zit ik hier, papa? » De man achter hem antwoordde niet. Hij was gekleed in een donkerbruine lange dunne ochtendjas met een brede kraag. De jas viel tot bijna op zijn enkels. In het midden was hij dichtgeknoopt door een stoffen ceintuur. Hij stond kaarsrecht achter het jongetje, dat strak naarbuiten keek, waar een grote linde bloeide. Duizenden bloesems met duizenden insecten die de boom een duizendvoudig leven schonken. De vader had zwart haar, donkere wenkbrauwen met donkere ogen, een rechte neus en een strakke mond, een vierkante kin. In zijn rechterhand hield hij een middellange leren zweep. « Mag het raam open? », vroeg Ha. De wind waaide een dunne waas van pollen uit de lindeboom. « Ga je me slaan met die zweep? » ‘s-Morgens hadden zij nog met z’n drieën ontbeten. Zijn moeder, zijn vader en Ha. Een ontbijt met geweekt graan, wortels, sap van ananas. Zijn vader had gezegd, dat hij bijna tien was. Het ogenblik was gekomen om hem het leven binnen te leiden. Ha had dit niet zo direkt begrepen. Het leven binnen leiden? Hij speelde toch met zijn kameraden, hij viste, ging naar school, vierde vakantie met zijn ouders of vriendjes. Hij droomde graag aan de rand van het beekje, waar zijn dromen gevuld werden met plezierige klatering, zilveren schittering, fonkelende kristallen. Soms verscheen daarin een doorzichtige eenhoorn, die een goedkleurige stier ontmoette. Ze wisselden slechts blikken met elkaar. Daarna gingen ze elk een andere kant op. Er leek niets te zijn gebeurd, maar Ha wist dat in die blikken een strijd was uitgevochten, een strijd gepaard met een liefdesverklaring. « Ga je me slaan? », herhaalde Ha. « Ja », zei de stem van de vader achter hem. « Waarom? » De vader liet zijn hand glijden van de dikke lederen handgreep naar het steeds dunner wordende uiteinde van de zweep. In de lindenboom zag Ha een klein vogeltje, een winterkoninkje, met een insect in zijn snavel. « Kijk », zei Ha, « ‘t heeft een insect gevangen ». In de kamer was het stil. Ha hoorde zichzelf adem halen. De adem van zijn vader achter zich hoorde hij niet. Zou hij wel ademen? Of hield hij zijn adem in om om de eerste klap te geven? Ha voelde zich onzeker. Hij kon het goed vinden met zijn vader. Soms gingen ze samen op wandeltocht. Ha had nooit gedacht, dat zijn vader hem zou slaan, zelfs niet als hij erg ondeugend was. Zijn vader had hem nooit iets gezegd van wat er zou gebeuren als hij tien werd. En ook vanochtend niet, toen hij van zijn vader in de lege zijkamer moest gaan zitten, uitgekleed? Zijn moeder was aan het werk, en zij wist misschien niet eens het geheim van tien jaar te worden en te moeten gaan leven? Ze zou vast niet willen dat zijn vader hem zou slaan, dacht hij opstandig. « Je mag me niet slaan », zei Ha, en hij wilde opstaan. De krachtige linkerhand van zijn vader belette het hem. Hij werd met kracht op zijn kruk geduwd. « Mama vindt het niet goed », voegde Ha er aan toe. « Waar heb je de zweep vandaan? », vervolgde Ha. Hij wilde omkijken, maar dezelfde krachtige hand draaide zijn hoofd naar voren. Om dit te bevestigen zei de stem achter hem: « Niet omkijken, wat er ook gebeurt. Nooit omkijken. » Ha zuchtte: « Ik voel me ongelukkig », zei hij. « Laat mij me aankleden, ». Hij begon te rillen, hoewel het in de kamer niet koud was. Buiten waaide een plotselingen windvlaag een aantal bloesems uit de lindeboom die als insecten langs het in vier vakken verdeelde raam vlogen. Achter zich hoorde hij een licht geruis. Onwillekeurig kromp hij ineen om de slag te kunnen verdragen. Er gebeurde niets. De vader schikte zijn ochtendjas. « Ik heb vrij vandaag. Ik wil buiten spelen », verklaarde Ha. « Ik begrijp niet waarom je me wilt slaan ». « Je bent toch mijn vader? » « Houd je niet van me, papa? » De wind bewoog de lindetakken wat uiteen, zodat er een zonnestraal de kamer binnen viel. Even maar. Daarna was hij weer verscholen achter het gebladerte. Ha schuifelde met zijn blote voeten heen en weer op de plankenvloer. Hij keek naar zijn tenen. Zijn nagels moest hij knippen, vooral van zijn grote teen. Hij ging verzitten, van rechtop naar gebogen, met zijn armen op zijn dijen en zijn handen uitstekend buiten zijn knieën. Hij had een klein lidteken aan zijn rechter wijsvinger doordat hij er met een mes in had gesneden. « Waarom zeg je niets, papa? » « Ik vind het niet leuk ». Achter hem bleef het stil Op de witte muur links van Ha was niets te zien. Op de witte muur rechts van Ha was niets te zien. Ha hief zijn hoofd op om naar het plafond te kijken. Op het witte plafond boven hem was niets te zien. Zelfs geen lamp of aansluiting voor electriciteit. « Is er geen licht in deze kamer? », vroeg Ha verwonderd. Hij gaf zich hier voor het eerst rekenschap van. Hij speelde weleens in de kamer op zijn gitaar. Hij had echter nooit beseft dat er geen electrisch licht was. « Papa, mag ik naar buiten gaan? » Ha wilde zich omdraaien, maar dezelfde krachtige hand hield deze beweging tegen. Ha had op school geleerd dat de Vikingen uit het noorden van Europa naar het Zuiden kwamen om de daar levende volkeren te plunderen en te vermoorden. Hij had gevraagd aan de juf, waarom ze dat deden. Zij had na een aarzeling gezegd: om rijkdommen buit te maken. En om avonturen te beleven. « Is andere mensen doodmaken avonturen beleven? » vroeg Ha. De juf was niet tevreden over zijn vraag. Ze gaf er geen antwoord op. Ze ging door met de les. « Als je mij slaat, beleef je dan een avontuur? » vroeg Ha aan de zwijgende achter hem. « De Vikingen vonden het doodmaken van mensen een avontuur », vervolgde Ha. « Hun rijkdommen wilden zij hebben, want die waren veel belangrijker voor de Vikingen dan de mensen zelf. » « Heb jij over de Vikingen gelezen, papa? » « Ik denk dat doodmaken meer pijn doet dan slaan met de zweep? » « Of gaat het zo vlug, dat je ‘t niet voelt? » « De zweep lijkt me niet leuk. » « In de Arabische landen slaan ze dieven en moordenaars met de zweep. De juf vond dat wel barbaars, maar misschien leren ze het zo af, zei ze ». Ha dacht na. « Wat kan de zweep afleren, papa? » Hij wilde zich omkeren om naar zijn vader te kijken, maar dezelfde krachtige hand belette deze man½uvre. « Waarom moet ik aldoor maar vooruit kijken? » zei Ha gemelijk. Hij zag in de lindeboom drie vlinders om elkaar heen dansen. Het leek wel een bolletje met vleugels, dat plotseling uitelkaar ging. Eén van de vlinders ging honing zuigen. De twee andere verdwenen uit zijn blikveld. Ha begon zenuwachtig te worden. « Ik wil weg ». Hij luisterde naar de stilte achter hem. « Mag ik de zweep n’s zien? » Hij lichtte zijn zitvlak op en probeerde het krukje onder zich uit te schuiven… maar de krachtige hand achter hem belette deze actie. ____________________________________________ Het boek Ha zal enkele honderden pagina's omvatten.

Door Eric Pijnaken i.s.m romans-eric-pijnaken.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 66 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?